 Paul Smaczny 2009/ 102 min. / Njemačka
Režija / Director: Paul Smaczny, Maria Stodtmeier
NAGRADE:
ITF Golden Prague 2009 – Grand Prix
Best Documentary Orlando Hispanic Film Festival
Rodos Ecofilms Special Jury Prize 2009
Rodos Ecofilms Team Award Feature Film Competition Award 2009
O AUTORIMA:
Paul Smaczny, producent, režiser i scenarista, studirao je pravo, francusku i njemačku književnost, film i teatar u Njemačkoj i Parizu. Producirao je i režirao preko 150 filmova i televizijskih programa širom svijeta, bilježeći neke od najznačajnihih muzičkih događaja u posljednjih 15 godina (renomirane orkestre i operske kuće poput Berliner Philharmoniker, Lucern Festival Orchestra, Staatsoper Berlin i La Scala, Milano).  Maria Stodtmeier
Filmografija: My Favourite Opera, serija (1989–1991); Opera Tales serija (1993–1994); Entre-Quatre-z-Yeux (1998); Maestros in Democracy (2000); Multiple Identities – Encounters with Daniel Barenboim (2001 – Special Jury Prize, Vienna TV Awards 2002); Claudio Abbado – Entendre le silence (2003 – nagrada Best Portrait Prize at 22e FIFA, Toronto); Knowledge Is The Beginning (2006) (International Emmy Award 2006, FIPA D’OR Grand Prize 2007) .
Maria Stodtmeier radi na polju filmske i muzičke produkcije, te projektima iz oblasti književnosti. Prije četri godine je diplomirala je na području kulture na Univerzitetu primijenjenih nauka u Potsdamu. Od 2001. godine radi zajedno sa EuroArts Music.
O FILMU:
Šta je El Sistema? Fantastično uspješan, nacionalni projekat muzičkog obrazovanja, koji je animirao 265 hiljada venecuelanske djece kroz nevjerovatno jednostavnu, vizionarski smjelu i politički iskrenu zamisao društvene integracije za bolju budućnost – sistem koji je integrisao duhovnost, solidarnost, saosjećajnost i zadovoljstvo na način koji obećava smisao društvu koje već odavno “velike riječi” rabi tek kao jeftinu propagandu za što “demokratičnije”, globalno ekonomsko gospodarenje. Jose Antonio Abreu, maestro državnog modela uključivanja, tačnije spašavanja djece sa ulice, trideset je godina osmišljavao i vjerovao u svoj san: da mladim ljudima ponudi muziku kao sredstvo za postajanje Čovjekom. Danas se njegova istrajnost, upornost i prije svega, ljubav prema ljudima otjelotvorila kroz stotine horova i orkestara koji stvaraju takve tonove društvenih promjena da, dok gledate ovaj nevjerovatno inspirativan film o “muzičkom blagostanju”, gotovo da odbijate povjerovati da ovaj, na venecuelanski način revolucionaran pristup muzičkom odgoju može proizvesti toliko radosti, ozbiljnosti i lakoće transformacije čitavih generacija građana koji žive u nimalo prosperitetnom ambijentu ulične džungle. Odlučiti se pogledati ovaj film zaista znači podijeliti trenutke sreće sa muzičarima svih kategorija, od najmlađih (koji uče osnove muzike na svojim papirnim instrumentima) do onih nešto starijih posvećenika omladinskog orkestra Simon Bolivar koji osvajaju zajedništvom i muzičkom vještinom, a možda čak ponajviše činjenicom da se istinska izvrsnost postiže tek u društveno poticajnom, ohrabrujućem okruženju u kome se sa prvim notama uče vrijednsti zajedništva i dijeljenja ili kako to kaže sam maestro Abreu: “u početku umjetnost je stvarala manjina za manjinu, nakon toga je umjetnost stvarala manjina za većinu, dok smo danas, na početku nove ere, u kojoj umjetnost stvara većina za većinu.”
Konačno, ukoliko možda strahujete od političe pozadine ovog društvenog eksperimenta, ne bi bilo loše napomenuti kako se ime Huge Chaveza uopće ne spominje, a ako i dalje sumnjate u riječi koje El Sistemu vide kao “najznačajniju činjenicu u klasičnoj muzici današnjice”, onda očigledno ili ne volite muziku ili gledate isuviše mnogo programa zapadnih medija koji Venecuelu vide kao Kubu 21. stoljeća, omraženu zemlju globalnog svjetskog poretka koja se usudila odmetnuti od neoliberalih modela kulturne regresije.
 
|
